bamaram

طلوع مرگ(زلزله بم)

چو چشم باز کردم خود را در گل ولاي ديدم .به تصور اينکه در بازي کودکانه به خواب رفتم. چشمانم را گشوده تر کردم.
اما پهناي ويراني بيش از تپه خاکي خانه ما بود
.خواستم برخيزم تا علت را براي ذهن بچگانه خود جويا شوم .
دستي مرا گرفته بود واي صاحب دست زير آورها مدفون شده بود اما دست را بارها و شايد هزاران بار ديده بودم انگشتر مادرم مي درخشيد
.به خود آمدم باراني از چشمانم شروع به باريدن کرد مرد همسايه را ديدم که با ناله هاي مهيب اجساد خانواده خود را پارچه پوشاني مي کرد دگر مي دانستم که اگر ده ها شبانه روز اشک بريزم .
دستي بر سرم کشيده نمي شود و بوسه گرمي مرا به آرامش نمي رساند. جسد مادرم را با دستان کوچک و بازوان لاغرم بيرون کشيدم تا به تسلاي خاطر برسم که دگر آوار مادرم را آزرده نمي کند
.بر صورتش پيراهنم را که هديه تولد دست مادري ام بود انداختم.در اين حين ناله خواهر را که من و پدر و مادرم را صدا مي زد .در گوشم پيچيد به دنبال صاحب صدا رفتم. خواهر را ديدم. که خون از گوش هايش جاريست
و گرفتار خشت بزرگ شده است چون توان خود را در حد آن نديدم به دنبال کمک رسان گشتم اما همه را محتاج به کمک رساني ديدم .عمو را ديدم که هراسان به سويم مي آيد عمو بهدار بود .عمو به معالجه صوري خواهرم پرداخت.
گرچه خواهرم آن لحظه از هميشه ساکت تر و مظلوم تر بود.
عمو مرا امر کرد که به دنبال پدر بگردم .من به جسجو پرداختم. لحظه اي سر برگرداندم تا از اوضاع خواهر مطلع شوم که عمو را ديدم که تلي از خاک بر سر خود مي ريزد و بر صورت خواهر پارچه انداخته به سويش رفتم و فرياد زدم .برخيز.
هنوز پدرم را پيدا نکرديم .به دنبال پدر تا پاسي از شب گشتيم .و گويي خانه را جابه جا کرديم من دگر چيزي نفهميدم فرداي آن روز که از خواب برخاستم .صحنه ي مر گ خواهر و مادرم تجلي شد اما اين بار آنها نبودن
.پدرم بود که از وضعيت جسماني آن مي گذرم.امروز قريب به سه سال از آن حادثه مهيب مي گذرد و من در آن روزها اندوخته اي داشتم تا امروز در فراغ عزيزترينانم از آن بهره جويم
و هر روز به ياد آنان گونه هاي خود را سيراب کنم و پيراهن مرطوب دلتنگيم را به آنان نشان دهم.دگر ديوارها و پسران همچو من که در انتظار آشنا هستن مرا خسته کرده است.اي پدر و اي مادرم و اي خواهرم مرا با خود ببريد.

|+| نوشته شده توسط عاشق در شنبه پنجم اسفند 1385 و ساعت 9:9 |

offshore